Die zondag 11 oktober 2009 hadden we al een flinke wandeling gemaakt langs de waterlijn van de zee. Toen we terug liepen stapten we van het ene moment op het andere direct diep weg in het drijfzand. Allebei zijn we hierdoor overvallen, niets vermoedend. Géén borden gezien die op iets moesten wijzen. Wat er op zo'n moment gebeurt met je is een onbeschrijfelijke angst, omdat je muurvast zit in de diepe troep, er niet uit kunt. Ik al helemaal niet vanwege een zeer moeilijke knie die niet goed kan buigen. Kruipend zijn we beetje bij beetje verder kunnen komen, maar beiden raakten uitgeput hierdoor want alles gaat loodzwaar wegen door die modderachtige troep die aan kleding en schoenen vast gaat zitten. Dank zij ons hulpgeroep kwamen er een paar wandelaars aan die zagen dat er wat aan de hand was. Die mannen hebben zeer goed gehandeld, er alles voor gedaan om ons eruit te helpen. Ook een medewerker van Paal 10 heeft hierbij geholpen.
Het meest beangstigende was dat we beiden uitgeput waren geraakt en bijna niet meer verder konden. De man van strandpaal 10 paviljoen heeft ons nog naar het Toppershoedje terug gebracht, dat hadden we niet meer op eigen kracht gekund.
