Het leven van Marlies de Vos uit Den Bommel kwam in de nacht van 12 op 13 oktober 2024 abrupt stil te staan. Haar 25-jarige dochter Jolein kwam om het leven bij een verkeersongeval. Twee jaar later is het verdriet nog altijd immens: "Het gemis wordt eigenlijk steeds groter." Voor Jolein, en andere verkeersslachtoffers, is op donderdag 12 november 2026 een monument onthuld in Middelharnis.
Jolein was volgens haar moeder een sociaal betrokken vrouw. Ze deed alles, voor iedereen. "Als iemand hulp nodig had, hielp ze diegene, zonder maar ook even na te denken over de eventuele consequenties", vertelt haar moeder liefdevol.
Ze was ook iemand die mensen met elkaar verbond. Een eigenschap die ze volgens haar moeder, van haar vader had meegekregen. Hij overleed toen Jolein twaalf jaar oud was. "Ze heeft hem altijd als voorbeeld genomen. Ze wilde, net als hem, graag vrienden met iedereen zijn."
Niet vergeten
De herinneringen aan Jolein zijn overal. In huis staat bijvoorbeeld een digitale fotolijst die Marlies van de vriendinnen van haar dochter heeft gekregen. Daarop verschijnen foto's die haar vriendinnen én Marlies, zelf hebben toegevoegd.
In het begin kon ze moeilijk naar de foto's kijken, maar inmiddels lukt dat steeds vaker. Toch zijn er nog altijd momenten dat het verdriet naar boven komt. "Soms zeg ik ook wel eens, doe dat ding alsjeblieft uit. Ik kan er gewoon niet tegen."
Voor Marlies is het belangrijkste dat haar dochter niet wordt vergeten. Ze vindt het juist fijn als mensen over haar beginnen. "Je hoeft bij mij niet bang te zijn om haar naam te noemen. Soms schiet ik vol, maar dat vind ik niet erg. Ik wil er juist over praten. Dat helpt voor mij met verwerken."
Gemis in kleine dingen
Hoewel Jolein niet meer thuis woonde, hadden moeder en dochter nog veel contact. Ze kwam regelmatig langs. Marlies vertelt dat ze altijd wat lekkers maakte als Jolein langs kwam. "Het gemis zit in kleine dingen zoals dat."
Het eerdere verlies van Marlies' man, de vader van Jolein, heeft invloed gehad op de manier waarop Marlies met verdriet omgaat. Ze heeft geleerd om te kijken naar wat ze zelf nodig heeft. Voor haar was dat over het verlies praten en vooral veel sporten.
Ook is de begraafplaats een belangrijke plek om dicht bij haar dochter te zijn. Ze zucht en veegt haar tranen weg. "Het gemis blijft. De ene dag is het meer dan de andere. Het wordt eigenlijk alleen maar groter, alleen je leert er mee leven. Het beheerst je leven niet meer", klinkt het berustend.
Een plek om stil te staan
Het monument in Middelharnis is bedoeld om verkeersslachtoffers op Goeree-Overflakkee te herdenken. Dat betekent veel voor Marlies. "Haar roots liggen op het eiland", zegt ze over haar dochter. "Ik vind het bijzonder dat er een plek komt om slachtoffers en nabestaanden te herdenken."
Marlies mocht spreken bij de officiële opening van het monument. Waarom het haar raakt? "Het betekent erkenning. Er wordt stilgestaan bij wat een verkeersongeval met zich mee brengt, en het verdriet dat achter blijft."
Het monument is gemaakt in de vorm van een lege stoel van cortenstaal. Het ontwerp spreekt Marlies aan. "Een stoel is iets gewoons waar iemand op hoort te zitten. Als er niemand op zit, voel je wat het gemis is. Voor mij staat de stoel symbool voor een plek die iemand in je leven had en die door die persoon nooit meer kan worden ingenomen."
Ze denkt er zelf nog vaker te komen. "Je kunt daar gewoon zitten, genieten van het uitzicht, en nadenken of herdenken, zonder het zware gevoel van een begraafplaats." Ook zal de gemeente ieder jaar in november een bloemstuk bij het gedenkteken leggen.
